Rocznicowy przegląd wydarzeń sprzed lat. Tych znanych i tych zapomnianych. Gdyż, jako rzecze Cycero, historia testis temporum, lux veritatis, vita memoriae, magistra vitae.
Blog > Komentarze do wpisu
26 IV 757. Pierwszy papież na włościach
Dzisiejszy Watykan jest dziełem Benito Mussoliniego, który nadał to terytorium papieżowi Piusowi XI. Ale dzieje państwa papieskiego sięgają VIII wieku.

PIERWSZY PAPIEŻ NA WŁOŚCIACH

26 kwietnia 757

 

26 kwietnia 757 zmarł w Rzymie papież Stefan II.


22 marca 752 zmarł papież Zachariasz, ostatni z papieży pochodzenia greckiego. Jego następca, który przyjął imię Stefana II, zmarł na atak apoplektyczny trzy dni po wyborze, zanim doszło do jego konsekracji. Stąd imię Stefana II przyjął kolejny papież, wybrany 26 marca tego roku. Nie jest znane jego prawdziwe imię; wiadomo, że urodził się w Rzymie.


Niedawny protektor Kościoła, greckie Cesarstwo Bizantyńskie w tym czasie objęte było ruchem ikonoklastycznym. Za czasów cesarza Leona III Izauryjczyka zakazano czczenia ikon Chrystusa, Maryi i świętych. Ich istniejące wizerunki były niszczone. Politykę ojca kontynuował cesarz Konstantyn V.


Ponieważ rezydujący w Rzymie papież nie mógł liczyć w związku z tym na wsparcie Konstantynopola, postanowił szukać pomocy gdzie indziej. A pomoc ta była konieczna, gdyż Wieczne Miasto było zagrożone przez ataki ze strony germańskiego Królestwa Longobardów, które panowało nad dużą częścią Włoch. W 751 roku pod ciosami Longobardów padł Egzarchat Rawenny, bizantyńskie państwo w północnych Włoszech. Następnym celem był Rzym. Dotychczas miasto rządzone było formalnie przez księcia mianowanego przez egzarchę Rawenny. Po upadku egzarchatu, władza przeszła w pełni w ręce papieża.


Wybór Stefana II padł na króla Franków Pepina Krótkiego. Była to transakcja wiązana, gdyż tytuł królewski Pepina był kwestionowany i wsparcie papiestwa miało zalegitymizować jego władzę. Stefan udał się nawet osobiście do Francji, gdzie podczas spotkania w Quiercy, 6 stycznia 754 roku, rzucił się Pepinowi do stóp z prośbą o pomoc. Król zadeklarował, że wystąpi w obronie Kościoła i obroni go przez Longobardami. Deklaracja ta przeszła do historii jako tzw. „darowizna Pepina” nadająca papieżowi prawo do ziem w środkowych Włoszech. W odpowiedzi Stefan II konsekrował Pepina, 28 lipca 754 roku, potwierdzając jego władzę. Przesądził też tym aktem o dziedziczności korony frankijskiej w rodzie Pepina.

 

Donacja Pepina Krótkiego

król Franków Pepin Krótki nadaje papieżowi Stefanowi II

tzw. "darowiznę Pepina",

Quiercy, 6 stycznia 754 roku


Pepin wyprawił się do Włoch, by zabezpieczyć obszar między Rzymem a Rawenną dla papiestwa. Po przepędzeniu Longobardów z ziem dawnego Egzarchatu, przekazał zdobycz Stefanowi II w charakterze władcy świeckiego. Jeszcze przed końcem 754 roku jego wojska opuściły Italię.


Longobardowie, siłą zmuszeni do rezygnacji ze świeżych zdobyczy, wykorzystali fakt, że sprzymierzeńcy Stefana II znaleźli się za Alpami i przystąpili do kontrofensywy. Z początkiem 756 roku zaczęli nawet oblegać Rzym.


Zaalarmowany przez papieża Pepin zmuszony był ponownie wyprawić się do Włoch. Jego interwencja znów była skuteczna. Longobardowie skapitulowali przed armią frankijską i terytorium przyznane papieżowi zostało jeszcze powiększone. W ten sposób ostatecznie powstało Państwo Kościelne.


Był to też koniec bizantyńskiej jurysdykcji w regionie. Stefan II nadał Pepinowi Krótkiemu dziedziczny tytuł „patrycjusza Rzymu”, przysługujący dotychczas namiestnikowi cesarskiemu, czyli egzarszę Rawenny.


Włości papieża rozciągały się od Morza Tyrreńskiego do Adriatyku. Obejmowały Rzym, Romanię, Spoleto, Benewent, Rimini i Ankonę.


Gdy papież Stefan II umarł, 26 kwietnia 757 roku, jego następca Paweł I obejmował schedę po nim już nie jako ubogi biskup, ale jako poważny feudalny władca.

wtorek, 26 kwietnia 2011, przemyslaw_kmieciak

Polecane wpisy